Γεια σας και πάλι!Συνεχίζοντας από την τελευταία φράση μου στην προηγούμενη ανάρτηση,θέλω να πω ότι η μουσική σίγουρα δεν έχει όρια.Υπάρχουν δεκάδες,μην πω εκατοντάδες είδη μουσικής με τα παρακλάδια τους.Είναι σωστό όμως,κατα την γνώμη σας, να μην υπάρχουν όρια;και τι εννοώ με αυτό που λέω;Φυσικά αναφέρομαι στην κατάσταση που επικρατεί στην μικρή μας μεν χώρα αλλά με σπουδαία μουσική παράδοση δε.Τι μουσική ακούν οι περισσότεροι νέοι ή τι μουσική προβάλλουν τα εκάστοτε κανάλια την σημερινή εποχή;Ένας όρος υπάρχει, τον οποίο τον έχουν εφεύρει πολύ έξυπνα μερικοί,και αυτός είναι λαϊκοπόπ ή τσιφτετελοπόπ!Κάτι τραγουδάκια της μίας μέρας που προσπαθούν να δημιουργήσουν σιγά σιγά ένα νέο ρεύμα το οποίο δυστυχώς αποκτά όλο και περισσότερους ακροατές.Αναμειγνύουν όπως ακριβώς το λέει και η λέξη,στοιχεία λαϊκού τραγουδιού με στοιχεία ποπ μουσικής,καθώς και πολλές φορές ακόμη και hip hop.Δεν θα αναφέρω ονόματα φυσικά,αλλά οι περισσότεροι γνωρίζουν που αναφέρομαι.Και όλο αυτο γίνεται και καλά, ώστε λαϊκοί-ελαφρολαϊκοί καλλιτέχνες κυρίως να γίνουν πιο εμπορικοί μέσα από μία κυριολεκτικά μουσική "ξεπέτα".Το καταφέρνουν βεβαίως,αφού έχουν και την στήριξη των περισσοτέρων ραδιοφωνικών εκπομπών για να μην πω ραδιοφωνικών σταθμών.
Προσωπικά,πριν καμιά πενταετία άκουγα πολύ ελληνική μουσική κυρίως έντεχνη που με γεμίζει και μουσικά και συναισθηματικά.Τα τελευταία χρόνια ακούω σχεδόν αποκλειστικά ξένη μουσική,διαφορετικών ειδών αλλά καλή ξένη μουσική,εκτός μερικών εξαιρέσεων ελλήνων καλλιτεχνών που επάξια βρίσκονται στη κορυφή ακόμη και τώρα,μετά από 20,30 και σχεδόν 40 χρόνια καριέρας στο ελληνικό καλό τραγούδι.Αυτοί δεν είναι άλλοι από Χάρις Αλεξίου,Άλκηστις Πρωτοψάλτη,Δήμητρα Γαλάνη,Ελευθερία Αρβανιτάκη,Γιάννης Πάριος,Γιώργος Νταλάρας,Δημήτρης Μητροπάνος και πολλοί άλλοι.
Όλα αυτά που εκφράζω είναι προσωπική μου γνώμη βεβαίως.Μπορεί να υπάρχουν και αντίθετες γνώμες που θα ήθελα και περιμένω να διαβάσω.Συνεχίζοντας λοιπόν την τοποθέτηση μου,με αυτόν τον τρόπο καταστρέφουν τη ίδια την μουσική.Το καλό λαϊκό τραγούδι,πλην ελαχίστων εξαιρέσεων,δεν υπάρχει.Παλαιότερα,υπήρχε ο Στέλλιος Καζατζίδης, ο Στράτος Διονυσίου,Γιώργος Ζαμπέτας και πολλοί άλλοι,ή αν πάμε και στο ρεμπέτικο τραγούδι,ο Βασίλης Τσιτσάνης,ο Μάρκος Βαμβακάρης και πολλά πολλά ακόμη βαρυσήμαντα ονόματα που είχαν αφήσει εποχή στα μουσικά δρώμενα της χώρας.Επίσης οι σπουδαίοι μας μουσικοσυνθέτες Μίκης Θεοδωράκης και Μάνος Χατζιδάκις που και αυτοί μέσα από τα τραγούδια τους εξέφρασαν και εκφράζουν τον λαό,την ελληνική καρδιά,τα όνειρα,τις σκέψεις μας,ακόμη και την σύχρονη ελληνική μας ιστορία.
Όλα αυτά λοιπόν που βρίσκονται;Είναι όλα κλειδαμπαρωμένα στο κουτί της Ελληνικής σύγχρονης Πανδώρας.Έχουν σχεδόν χαθεί από τον μουσικό χάρτη,λόγω αυτού του συνονθυλεύματος που υπάρχει στην σύγχρονη ελλήνική μουσική.Όπως είπα και προηγουμένως,υπάρχουν και οι εξαιρέσεις,ορισμένοι σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες και τραγουδιστές.Είναι όμως εξαιρέσεις δυστυχώς,και όχι ο κανόνας.
Σίγουρα δεν αφορίζω αυτά τα τραγούδια,αλλά μην τα θεωρούμε και καλή μουσική!




